Kogo to obchodzi, ze Ty chcesz porozmawiac ?? Nikogo. Rodzice sie kloca i maja wszystko w dupie. Pan solenizant stwierdzil chyba, ze nie odbiera ode mnie telefonu. No bo i po co ?? A S. ?? Sama juz nie wiem. Przez dwa dni byla zajeta, a jak nie ma planow to twierdzi, ze sie nie rusza z domu. Okej rozumiem, ale z pewnoscia gdyby zadzwonil Filip pobieglaby nie ogladajac sie za siebi. I nie mowcie mi, ze nie bo wiem jak jest. Ale to tylko ja. Wiec posiedze sobie nadal sama w domu. Robiac dobra mine do zlej gry i udajac, ze nic sie nie dzieje. Choc sama tak naprawde nie wiem co sie dzieje. Wiem, ze jestem samotna. I dluzej tego nie zniose. Ale kogo to obchodzi ??

Swięta o jak ja ich nienawidzę.

Chrzanić to wszystko. Mam już dość. Dość ciągłego udawanie, że jest dobrze. Dość bycia aktorką. Bo przecież nawet sama przed sobą udaje, że wszystko jest okej. Nie nie jest. Czas spojrzeć prawdzie w oczy. Wszystko jest to kitu. Wszystko. Wszystko się wali. A ja już po prostu nie mam siły.

Kolejny dzień samotności. Tej cholernej samotności. I choć byłam z S. w naszym kochanym mieście w teatrze, czułam się samotna. Naprawdę bawiłam się świetnie. I dziękuję Ci za ten dzień. Ale ostatnio mam wrażenie, że jesteśmy jakby z zypełnie innych swiatów, oddzielonych murem. Tak mam wrażenie, że nas dzieli mur. Nas. Ty masz swoją cholerną krainę szczęścia, miłości, euforii. A ja ? Ja mam krainę smutku i rozpaczy. Żyletek, pustego pokoju i łez. Więc tak. Dzieli nas cholerny mur. I przepraszam bo ta Twoja kraina szczęścia doprowadza mnie do takiego szału, że czasami nie wytrzymuję. Nie radzę sobie z nią. Cieszę się z tego, że jesteś szczęśliwa. Ale nie umiem Ci tego pokazać. I tak bardzo Cię przepraszam. Ale ja nie umiem być szczęśliwa, nie teraz. A tak bardzobym chciała. Tak bardzo chciałabym spędzać z kimś swoje popołudnia. Tak bardzo chciałabym ?? Żyć jak dawniej, ale już nie potrafię.

Milczenie z Kuba zostało przerwane moja wiadomością pożegnalną. tak pożegnałam go. Jestem z siebie dumna. Choć moje serce pęka, rozum mówi wkońcu. Może czas zaufać rozumowi. Nie, że moje serce zawodzi, ale czasami lepiej jest się kierować rozumem. Choć ja tego nie robie. Robie co dyktuje serce. Ale nie tym razem.

Pana D. tez pożegnałam co on sobie myśli. Nie byłam wredna. A nawet bardzo miła.

Ostatni żegnam wszystkich. Aż wkońcu zostane sama. Nie nie sama z moją S. Ale wole mieć jednego prawdziwego przyjaciela, niz wilu do kitu.